Het is acht jaar geleden. Na een vreselijk lange weg in het ziekenhuis en thuis, verliet ons meisje ons vandaag. Het was een prachtige dag. We waren al dagen aan het knuffelen en waken over haar. De tijd mocht wat mij betreft stil blijven staan, maar hij tikte door…

Geen idee wat ons te wachten stond. Maar de reis was zo prachtig. Dierbare mensen om ons heen en de rust en drukte van ons gezin.

Onze twee kleintjes waren op pad geweest met hun oom en op het moment dat iedereen aan tafel zat en we als gezin bij elkaar waren gingen alle bellen af. Een moment om nooit meer te vergeten. Het zit in mijn lijf gegrift. Nu ik er weer over schrijf voel ik het lichamelijke verdriet. Geen weg terug, alles gaat zoals het moet gaan, maar zij heeft haar missie op aarde volbracht.

Ons verdriet van haar op aarde moeten missen is groot, maar we voelen ook de kracht. Want ze wil dat we haar vieren en betrekken. Wat zo prachtig is is dat ze zo af en toe een teken geeft. Niet via mij, maar wel via anderen. Met telkens de boodschap, betrek mij bij alles wat jullie doen. Brand voor mij ook dat kaarsje op tafel, ik ben zo dicht bij jullie.

Het geeft mij oerkracht. Wat is dit prachtige meisje nog dicht bij ons en wat laat ze ons in het nu staan.

Maar iedereen binnen het gezin doet het op zijn manier. Het leven neemt zijn eigen vorm aan. Het kiest de juiste weg. Dat ik mij zo ontzettend moeder voel van vier kinderen komt omdat ik haar kracht ben blijven voelen. Ze maakt het ondraaglijke dragelijk. Dat is wat ze doet.

Ik begrijp heel goed de ohhhhs en ahhhhs van mensen wanneer ze mijn verhaal horen of lezen. Maar wij zijn niet extra zielig vanwege dit verhaal. Het is een levensgebeurtenis die je niemand toewenst. Het omgaan en met deze gebeurtenis is de uitdaging, net als de uitdaging wanneer je met een andere groot life-event te dealen hebt.

Wij voelen soms verdriet maar meestal de kracht en dat is zo ontzettend helend. Wij maken ons leven met de drie kids hier en één in een andere dimensie tot een prachtige waardevolle ervaring.

Dit jaar is het weer er echt niet naar maar voor mij begint de Lente altijd op 8 april. Nieuw leven, nieuwe kansen en mooie vooruitzichten

Hele dikke knuffel!

Anne-Maartje

P.S. Zijn er verhalen die jij als moeder meemaakt en niet makkelijk met iemand kunt delen? Heb je daar wel behoefte naar en vind je het fijn om je gedragen te voelen in een groep moeders? Ik ben een Facebookgroep begonnen met moeders die hun verhalen delen en bewust in het ouderschap willen staan. Voel je welkom om je daarbij aan te sluiten. https://www.bestmoms.nl/halfuurtjesparren/

Laat een reactie achter