Het is vrijdagavond en dat is onze avond. Onze kinderen weten niet beter dan dat dat, vooral in de winter, de avond is waarop we met z’n allen op de bank kruipen. Bord op schoot, meestal van die lekker glijdende frietjes met mayo en een beetje salade voor de vitamientjes en verder even niks.

Omdat we te maken hebben met een mannetje van 6, een dametje van 11 en een knul van 13 is het altijd wel even de vraag wat er gekeken wordt.

De bekende familieprogramma’s doen het goed, maar als er niks gemist is in de afgelopen week en iedereen alles heeft gekeken wat er te kijken viel dan kiezen we een tekenfilm. Voor iedereen oké.

Zo ook vanavond. Alles is gereed. Een extra logeetje op de bank, zoonlief die tussendoor even vertrekt en weer terugkomt van een hockeytraining (omdat grote jongens later op de avond hockeyen) en dat bord frietjes.

Alles loopt gesmeerd, er word gelachen om de Minions en iedereen vind het heerlijk om het weekend in te luiden, maar het is voor ons jongste knulletje alleen beetje laat aan het worden en dan….

…als ik ‘m naar boven breng begint hij te brullen en te schreeuwen. Er valt geen speld meer tussen te krijgen. “Mama wa-ha-ha-rom moet ik nog zoveel van je doen als ik zo moe ben?!” Ik had hem namelijk gevraag zich uit te kleden en zijn pyjama aan te doen.

Mmmm teveel gevraagd en volledig overprikkeld. Ik had het kunnen weten. Mijn mannetje kan hier niet tegen. Hij moet altijd al even schreeuwen als hij televisie heeft gekeken, maar nu een net te drukke film, net te lang en net te laat. Ohh dit had niet hoeven gebeuren en toch gebeurt het!

Ik trek zijn pyjama aan, sla het tandenpoetsen over want die poging heeft nu echt even helemaal geen zin en in leg hem op mijn buik in ons bed. Hij snikt nog wat uit, wordt rustig en valt meteen in een diepe slaap. De vraag om een boekje is er niet meer en dat betekent echt over alle grenzen heen gegaan.

Hij heeft een afbouw van de dag nodig. Voor hem is overprikkeling funest. Ik weet het en toch gebeurt het. Wat kan ik nu tegen mijzelf zeggen? Slechte moeder! Had nou toch eens even wat meer rekening gehouden met dat mannetje zodat hij dit niet hoefde te ervaren.

Maar ik geef mijzelf een schouderklopje. Ik weet dat het iets teveel is geweest maar ik weet ook dat dit niet de laatste keer is want soms overkomen je gewoon dit soort situaties en dat schouderklopje mag ik mijzelf geven omdat ik daarna heb gedaan wat hij nodig had. Geen schreeuwende moeder maar een troostende moeder. Hij voelde zich rot, moe en machteloos en ik kon hem mijn rust, warmte en liefde geven.

Ik wens jullie een heerlijk weekend toe!

Veel liefs,

Anne-Maartje

Laat een reactie achter